Door op 27 januari 2014

Keek op de Week – 27 januari…

Werkbezoek PvdA aan de Turkse Werknemersvereniging Hellevoetsluis. Tijdens de afgelopen fractievergadering kreeg ik het verzoek een stukje bij te dragen in het programma voor een bezoek aan de Turkse werknemersvereniging. Ik kon hier direct met een ja op antwoorden. De reden voor dit spontane ‘Ja’ heeft een stukje geschiedenis.

De week van…
Nicko van Straaten…

Zonder woorden is alles of niets gezegd,  ook bij tweetaligheid.

Tijdens verkiezingstijd komt het maar al te vaak voor dat politieke partijen meer dan voorheen hun volksvertegenwoordigende rol lijken op te pakken. Mensen gaan de straat op en bezoeken instanties waar veel mensen komen. Veel mensen betekent ook meer kans om mensen te laten weten dat er verkiezingen komen.

Op zich een niet bijzonder verschijnsel en eigenlijk is dit allemaal maatschappelijk geaccepteerd. Als je heel eerlijk bent is dit deels een schijnvertoning. Een schijnvertoning als je tot die groep behoort die verder het gehele jaar door niet op straat te vinden is.

Gelukkig hebben we binnen de groep van de PvdA dit verschijnsel veel minder. Als partij weten wij de weg naar de samenleving te vinden en de mensen vinden ons gelukkig ook. Meestal gaat dit in aller stilte en zonder veel PR en commotie. Het gaat tenslotte om de mensen en hun vragen of ideeën en een heel stuk minder om partijbelang.

Ik schrijf dit in verband met mijn spontane “Ja”. Gelukkig is het binnenlopen bij zowel het gebouw aan de Moriaanseweg alsook bij bewoners thuis voor mij geen bijzondere actie. Hierdoor zijn er al veel banden ontstaan met bewoners en in dit geval ook bewoners van Turkse afkomst. Hierdoor krijg je al snel een beeld van wat er binnen deze groepen mensen speelt.

Ondersteund door 2e kamer lid Tunahan Kuzu, en kandidaat raadslid Mevüt Köse  werden de vele geïnteresseerden geïnformeerd over allerhande onderwerpen welke er nu spelen in de binnenlandse politiek. Als voertaal werd het Turks gebruikt en daardoor werd het voor mijzelf een stukje eenvoudiger om hierbij aan te sluiten.

Tunahan Kuzu, Nico van Straaten en Mevlüt Köse

Tunahan Kuzu, Nico van Straaten en Mevlüt Köse

De voordelen van Tweetaligheid.

Als jongetje van 5 bestond mijn leven uit twee werelden. Twee werelden in één huis. Mijn moeder, die de gave had om nergens onderscheid in te maken, zorgde ervoor dat in het begin van de jaren 60 vele Turkse jonge mannen eten, drinken en een onderdak kregen tijdens hun avontuur naar Nederland. Turkse gastarbeiders werden zij genoemd. Gasten die voor ons het werk gingen doen waarvan wij eigenlijk vonden dat wij dit niet moesten doen. Zij deden dit om hiermee meer toekomst te creëren in het thuisland. Zevenentwintig mannen hielpen bij ons thuis, naast hun werk, mijn moeder met allerhande activiteiten. Gezamenlijk werd alles gedaan zonder daar als het ware bij na te denken. Dit beeld heb ik aansluitend op het verhaal van Tunahan duidelijk kunnen maken middels foto´s van toen. Een bewuste keuze omdat wij nu 2014 in de tijd zitten dat we elkaar op moeten gaan zoeken, elkaar moeten helpen en sterker nog elkaar moeten zien te verzorgen. Eigenlijk gaan we terug in de tijd, de tijd van de eerste gastarbeiders.

Duidelijk werd gistermiddag dat er een herkenning tot stand kwam. Waarbij mijn interpretatie van het geheel was dat wij wel eens een voorbeeld zouden kunnen nemen aan de Turkse Cultuur. Het zorgen voor was al honderden jaren een begrip, nee eigenlijk een automatisme. En wij moeten in 2014 nu leren om ons deze aloude gewoonte eigen te maken in ons land.

De 3e generatie.

Ja, zult u zeggen, dat klinkt allemaal heel soft maar verschuil je je niet achter alle misstanden die er zijn met Turkse jongeren bijvoorbeeld. De kranten staan er vol mee.

Ik zet daar enkele gegevens tegenover waar misschien over nagedacht kan worden. Wist u dat Hellevoetsluis i.v.m. deze problemen de gemeente is met een heel laag percentage criminaliteit vanuit de Turkse gemeenschap, en heeft u er wel eens over nagedacht dat de 3e Turkse generatie van nu het eigenlijk heel moeilijk heeft? Het gaat mij nu te ver om een geheel onderzoek aan u uit te leggen: daarom een korte uiteenzetting vanuit een artikel.

In het perspectief van de Turkse Nederlander kan acculturatie leiden tot separatie. Separatie manifesteert zich als men de dominante, in dit geval de Nederlandse, cultuur van zich wegduwt en enkel bezig is met eigen cultuurbehoud. Het tegenovergestelde van separatie is assimilatie. Assimilatie doet zich voor als de Turkse Nederlander de eigen cultuur verwerpt en de dominante cultuur omarmt. De derde mogelijkheid is integratie, zonder twijfel een veel gehoord begrip. Integratie in de huidige context, betekent het meedoen met de Nederlandse samenleving met cultuurbehoud. Marginalisatie, de laatste acculturatieattitude, wordt beschreven als het onvermogen om mee te doen met de Nederlandse maatschappij terwijl men ook niet in staat is zich te identificeren met de eigen cultuur.

Toelichting: Acculturatie is een fenomeen dat zich voordoet wanneer een volk in aanraking komt met een voor hen vreemde cultuur en hier zaken van overneemt.

Eens te meer wordt hierbij duidelijk dat Nederlandse Jeugd van Turkse afkomst het lastig heeft.

Onze Partij.

Ik ben mij bewust dat deze Keek op de Week veel leesvoer is geweest. Toch ben ik van mening dat juist onze Partij zich bewust is van deze situatie. Daarom zullen wij dan ook alles doen om jongeren met een `Bijzondere` achternaam net zoveel kansen te laten krijgen als Kees Jansen of Aad de Jongh.

Het bezoek aan de Turkse vereniging en de samenwerking met Tunahan zorgde er wederom voor dat wij niet bang hoeven te zijn dat deze gemeenschap niet zal gaan stemmen in maart. Gelukkig, maar het is daarbij nog veel belangrijker volgens mij dat wij, ook al in de verkiezingstijd, de weg weer hebben gevonden naar deze gemeenschap toe.

Gastvrijheid denken wij te hebben maar gastvrijheid bij deze gemeenschap zit in de genen.