Door Agnes Oosterboer op 15 december 2014

Keek op de Week – 15 december…

Ik ben enige tijd geleden via de weggeefhoek in contact gekomen met Wilma*. Wilma is een jonge vrouw met een zoon, Robin* van 16, en drie honden. Wilma trok mijn aandacht omdat ze vertelde al een paar dagen in haar auto te slapen. Zij was door haar toenmalige vriend samen met zoon en honden het huis uit gezet. Ik heb haar gelijk aangeschreven.

De week van…
Agnes Oosterboer…

Wilma vertelde dat ze inmiddels onderdak had gevonden bij iemand die ze verder niet kende maar die haar spontaan onderdak aanbood. Beter dan in de auto slapen zal ze gedacht hebben, andere opvang of een huis waren immers niet voor handen, want volgens de gemeente is een auto ook een dak boven je hoofd.

De opvang in Spijkenisse kampt met wachtlijsten, en helaas moet je als Hellevoetse dakloze naar Spijkenisse voor de opvang. In Hellevoetsluis bieden wij geen daklozenopvang.

We hebben al die tijd nauw contact gehouden en haar in ieder geval geadviseerd om te kijken of ze een urgentie verklaring kon krijgen i.v.m. de stoornissen van haar zoon. In november kreeg zij inderdaad een urgentie verklaring, joepie dacht Wilma dan heb ik snel een huis. Helaas: want als je een urgentie verklaring krijgt is dat maar voor een zeer beperkt soort woningen, iets wat in mijn ogen onbegrijpelijk is, je bent urgent maar mag niet in ‘zomaar’ een huis wonen, nee daar zitten flinke restricties aan.

Inmiddels ging het bij die meneer waar Wilma in zat helemaal niet goed, de ruzies waren legio en de situatie was een tikkende tijdbom. Echt schot in een woning zat er nog niet, dus zit je met je kind op een zolderkamertje vooral te zorgen dat de situatie nog een klein beetje leefbaar blijft.

Uiteindelijk is dit geëscaleerd, politie erbij en dus weer dakloos. De politie kan niets doen, opvangplekken zitten vol en wachtlijsten staan vol. Het is nog niet koud genoeg want pas bij -5 graden mag het Leger des Heils er wat bedjes bij zetten.

We hebben met moeite één nachtje opvang kunnen regelen voor Wilma maar Robin moest ergens anders heen (was vrouwenopvang en daar mogen geen kinderen verblijven). Uren aan het zoeken en bellen geweest, na die ene nacht was er geen plek meer en dreigde de auto weer als alternatief.

Robin zat inmiddels bij opa in een andere provincie en kan daardoor niet naar school. Wilma heeft haar honden bij verschillende mensen ondergebracht en zelf zit Wilma nu in bij een kennis van mij.

Twee weken terug stond er een woning die aan haar profiel voldeed, dus ze reageert… Helaas werd ze 21ste.

Dat kan niet kloppen zei ik, na diverse telefoontjes met Maas Delta bleek dat de omschrijving van de woning niet goed was overgenomen door Woonnet Rijnmond. Aangezien het een geautomatiseerd systeem is reageer je dan blijkbaar niet met je ‘urgentienummer’ maar met je gewone inschrijfnummer. Uiteindelijk werd dit goed omgezet en was ze nummer 1 voor die woning, BLIJ!!!

Je denkt snel een woning te hebben, je bent immers dakloos. Helaas!!!! Maasdelta heeft het druk en heeft een achterstand in de verdeling van de woningen. Zelfs het feit dat je dakloos bent zorgt er niet voor dat je iets eerder behandeld wordt voor uitgifte van de sleutel. De woning staat inmiddels al een week leeg.

Alle andere urgente mensen die op een woning wachten zullen dus ook niet eerder geholpen worden, ze liggen gewoon op de stapel. Na wat druk op de ketel mag Wilma eindelijk komende week op intake komen. We kunnen dan alleen maar hopen dat ze ook deze week nog de sleutel kan krijgen zodat ze misschien voor de Kerst (al is het in een kaal huis) met haar zoon en honden verenigd is en samen met haar dierbaren de Kerst kan vieren.

Ik ben BOOS!!! Boos op de gemeente die dit soort mensen niet eens in beeld heeft, boos op Maas Delta waar je ook niet meer dan een nummer blijkt te zijn dat, hoe schrijnend de situatie ook is, gewoon op de stapel beland.

Ik ben dankbaar dat er nog zulke goede mensen als die kennis van mij bestaan die belangeloos en zonder enige bijbedoelingen Wilma in huis nemen. De vraag, hoeveel mensen zoals Wilma er op dit moment in Hellevoetsluis zijn, blijft maar in mijn hoofd rondspoken.

Ik hoop en zal mijn best doen dat er in 2015 echt wat gaat veranderen aan dit beleid.

Verder voor de nodige kerst gedachte:
De voedselbank doet weer geweldig werk, maar we moeten de groep mensen die niet bij de voedselbank lopen maar ook in armoede leven, niet vergeten! Dat is een groep die veel minder zichtbaar is maar er zeker is.

Kijk eens rond in uw omgeving…….
Kijk of u in deze dagen, waarin het liefhebben van de naaste zo hoog in het vaandel staat, ook iets kunt betekenen voor de mensen uit uw omgeving. Een klein gebaar is vaak voor veel mensen al een zegen.

Vergeet ook niet dat bovenstaande eenieder van ons zomaar kan overkomen. Ik hoor veel mensen denken: ‘Nee hoor, dat overkomt mij niet’ maar dat dachten de mensen die het wel overkomen is ook. Niet iedereen die niet werkt is een looser, niet iedereen die een uitkering krijgt een profiteur.

Men weet alleen maar hoe zo’n situatie is ontstaan door in gesprek te gaan met deze mensen en hun verhaal ECHT aan te horen.

Het is een lang verhaal geworden, excuses hiervoor.

Prettige feestdagen 250Ik wens iedereen fijne feestdagen
en een gezond 2015

Noot: Ik heb toestemming van Wilma om haar verhaal op te schrijven.

*Wilma en Robin zijn fictieve namen.

Agnes Oosterboer

Agnes Oosterboer

Beheer PvdA Facebook

Meer over Agnes Oosterboer