Door op 11 april 2017

Keek op de Week – 11 april…

De PvdA heeft onlangs een stevige klap gehad bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer; termen als ‘weggevaagd’ deden de ronde. Maar veel erger dan het verlies van de PvdA vind ik nog de teruggang van links en progressief Nederland…

 

 

De week van…
Daan Dankaart…

Er is nog heel veel te doen
Mijn hoofd zit vol gedachten over een goede wereld, over een betere wereld. Een wereld waar iedereen een menswaardig leven heeft, waar elk kind de perspectieven heeft van een gelukkige toekomst, een wereld waar integere politici gewaardeerd worden, waar normen en waarden niet alleen met de mond beleden worden.

Deze bespiegelingen hang ik deze keer aan discriminatie en homohaat, aan een Turkse ‘herfst’, aan linkse en progressieve politiek, en een beetje aan het lokale bestuur. Ik ga het dus niet hebben over Trump, over fascistoïde instellingen in Nederland of in Europa. Of andere zaken die er ook toe doen.

Discriminatie en homohaat

Het is ruim een week geleden dat een homostel in Arnhem ernstig werd gemolesteerd door een groep jonge mensen. Er kunnen allerlei kanttekeningen bij dit voorval te maken zijn, maar de essentie is dat twee mensen door een grotere groep met grof geweld zijn belaagd en zwaar letsel hebben opgelopen, omdat zij ‘anders’ zijn.

Gelukkig ontstond er onmiddellijk een reactie waaraan velen deelnamen; de mooiste en breedste actie was om als gelijkgeslachtelijke paren hand in hand te lopen om te laten zien dat wij agressie jegens onder meer lesbische, homo, biseksuele en transgenders niet accepteren, evenals wij geen discriminatie accepteren van andere geloofsovertuigingen, vrouwen, ouderen, minder validen en nog veel anderen. Wij zijn gelukkig NIET GELIJK, maar wel GELIJKWAARDIG!

Agnes, Menna, Daan en Kenneth...

Agnes, Menna, Daan en Kenneth…

Mijn PvdA-partijgenoot Kenneth Robinson uit Spijkenisse deed onlangs de volgende oproep op Facebook: “Ik ben geen homo, maar absoluut tegen homogeweld. Wie loopt een keer met mij mee?” Het was mij uit het hart gegrepen, en vandaag loop ik in Spijkenisse samen hand-in-hand met Kenneth, evenals mijn Hellevoetse partijgenoten Agnes Oosterboer en Menna Dankaart (voor zover mij bekend beiden ook niet lesbisch). Het zal niet veel helpen, maar helemaal niets doen is zeker geen optie.

Een Turkse ‘herfst’
Een paar jaar geleden kwam Erdogan op democratische wijze aan de macht in Turkije, en velen vonden dat prima. Al snel liet deze president echter zijn ware gezicht zien, door onderdrukking van critici (politici, media, rechters), en door Koerden structureel ‘terroristen’ te noemen; dit nam steeds verder toe. Toen dit in juli 2016 uit de hand liep was dit koren op zijn molen, en na het neerslaan van de couppoging nam Turkije steeds meer afstand van de moderne rechtstaat die Mustafa Kemal Atatürk, de Vader der Turken in de vorige eeuw voor ogen had.

We komen nu op het punt waar ik als overtuigd sociaaldemocraat de grens van de democratie trek: Duitsland 1932 heeft mij geleerd dat ‘het volk’ een gevaarlijk monster kan zijn, en dat de ‘meerderheid van het volk’ niet altijd gelijk heeft. Ik denk dat ik, op het moment dat dit in beeld komt, meer sociaal dan democraat ben. Dit heeft mij ook geleerd dat heel veel politieke stromingen vanuit een goede insteek kunnen beginnen, maar volstrekt uit de hand lopen zodra zij extremistisch worden: 1925, communisme onder Stalin, 1932 Duitsland onder Hitler, zestiger jaren van de vorige eeuw met de katholieke IRA en met de OAS in Algerije, Zuid-Molukkers in Nederland in 1978, Chili van Pinochet met de hulp van de VS, Oeganda, Rwanda, Cambodja, Myanmar, recent Al Qaida en nu IS, en nog veel andere excessen. Elke stroming heeft haar excessen gekend; daarom vrees ik elke vorm van extremisme, en ik denk dat heel het weldenkende deel van de bevolking dat met mij vreest.

Hierbij speelt ook vaak het ‘Boiled frog syndrome’: letterlijk het ‘gekookte kikker syndroom’, gooi een levende kikker in heet water, en hij probeert er uit te springen. Laat het water waar hij in zit langzaam heter worden, en hij wordt bijna ongemerkt gekookt. Wees dus vooral attent op die sluipende vormen van extremisme die in het begin weinig om het lijf lijken te hebben; ik zie die tendensen nu ontstaan in de vorm van PVV, Forum voor Democratie, DENK, Erdogan. Laten we met zijn allen deze ontwikkelingen herkennen, erkennen, aan de kaak stellen en niet accepteren. Ik wil geen gekookte kikker worden, ook niet geleidelijk. Ik wens alle democratische krachten in Turkije en daarbuiten veel wijsheid en kracht toe om een afglijdende Erdogan te weerstaan, en niet als gekookte kikker ten onder te gaan.

Linkse en progressieve politiek
De PvdA heeft onlangs een stevige klap gehad bij de verkiezingen voor de Tweede Kamer; termen als ‘weggevaagd’ deden de ronde. Maar veel erger dan het verlies van de PvdA vind ik nog de teruggang van links en progressief Nederland; een teruggang die ik niet begrijp. Hoe kan het dat mensen die gewoon voor de kost moeten werken, mensen die vrijwel niet kunnen rondkomen, mensen die niet de hulp krijgen die zij nodig hebben, mensen die het behoud van de wereld een groot goed vinden, of mensen die vinden dat zorg en onderwijs behouden moeten blijven, toch niet hun stem uitbrengen bij de partijen die hier voor staan: met name PvdA, GroenLinks, Socialistische Partij. En waarop werd onze PvdA afgerekend?

  • Op het nemen van verantwoordelijkheid in een coalitie met de VVD, waarbij de sociale component van de PvdA onvoldoende zichtbaar bleef?
  • Op een onbegrepen lijsttrekkersverkiezing tussen de twee gelijksoortige kanjers Diederik en Lodewijk, als gevolg van maximale ledendemocratie van onze partij?
  • Op te weinig stellingname op het gebied van duurzaamheid?
  • Op een halfslachtige houding in het kader van bijvoorbeeld het Oekraïne-referendum?
  • Of door de niet aflatende gevallen van nestbevuiling door eigen prominenten als Rottenberg, Tichelaar, Oudkerk, Schneiders c.s ?

Nee, dan sta ik meer achter het principe dat Betty van Viegen, oud-burgemeester van Brielle, onlangs verkondigde. Vrij vertaald in mijn bewoordingen: ‘laten wij niet beleid voeren om electoraat ten kosten van alles naar ons toe te trekken, maar laten wij die mensen aantrekken die het met onze sociaaldemocratische principes eens zijn; en als dat minder stemmen betekent, dan is dat maar zo’.

Het was al rond 1970 dat ik, eerst binnen de PSP, later binnen de PvdA, in de voetsporen van mijn vader, van mening was dat links en progressief Nederland veel meer één beweging zou moeten vormen: de onderlinge overeenkomsten zijn veel groter dan de verschillen, en samen zouden we veel meer kunnen bereiken. Het probleem is echter dat steeds weer blijkt dat dit streven alleen wordt gedragen door de underdog, nu dus weer door de PvdA. Misschien komen ooit een keer allemaal tegelijk tot bezinning, ten bate van die bevolkingsgroep die het niet vanzelf komt aanwaaien.

En dan de enorme en mijns inziens onnodige diversiteit aan politieke partijen: we gaan toch niet naar een situatie waar 12,9 miljoen kiesgerechtigden elk hun eigen partij oprichten? Nu al deden 29 partijen mee, die dus elk gemiddeld maar 5,4 zetels krijgen: te weinig om een deuk in een pakje boter te kunnen slaan. En te veel ‘one issue’ partijen. Ik hou van mijn hond, maar stem geen PvdD; ik ben bijna 67 jaar, maar stem geen 50PLUS; ik ben voor artikel 1 GW en heb respect voor de bedoelingen van Sylvana Simons, maar stem niet art. 1; ben in het buitenland geboren, maar stem geen DENK; en Forum van Democratie, VNL c.s. staan te dicht bij het soort ‘democratie’ waar ik bang voor ben. Ik zal dan ook nu en in de toekomst, evenals in het verleden, mijn stem altijd uitbrengen op een partij die alles in de juiste balans houdt, en daarbij staat voor allen, en vooral voor hen die het vanzelf niet rooien.

En een beetje lokaal bestuur Onlangs heeft onze fractie in de commissie ZWO een klein succesje behaald: een paar weken geleden stond het beleid over schoolzwemmen op de agenda; een onderwerp dat ons erg aan het hart ging en gaat. Gelukkig blijft het schoolzwemmen behouden in Hellevoetsluis. Maar of onze gemeente nu op het juiste spoor zit, betwijfelt onze fractie, en wij hadden dan ook voorgesteld om een informatieve presentatie/themavergadering herover te beleggen. Waarvan onze twijfels:

  • Deskundigen stellen dat je pas zelfredzaam in het water bent als je de zwemdiploma’s A, B en C hebt, en gemiddeld heeft men ruim 70 uur om dat te behalen. Het huidige beleid van 20 uur zwemles in 5 jaar is dan ook een druppel op een gloeiende plaat;
  • Het nu voorgestelde ‘Survivalzwemmen’ is spielerei: leuk voor kinderen die al kunnen zwemmen, maar in tegenstelling tot wat de naam doet denken, zal het niet leiden tot ‘overleven’;
  • Kortom: pappen en nathouden, en onze fractie wil beter beslagen ten ijs hierover verder praten, dus met de inbreng van ter zaken deskundigen. Wij denken dat met een creatieve blik, gebruik makend van het streven dat alle schoolkinderen meer moeten bewegen, het mogelijk moet zijn om een goed bewegings-, c.q. schoolzwemmenprogramma op te zetten dat wel binnen redelijk termijn tot zelfredzaamheid in het water leidt.

Gelukkig kwam de commissie afgelopen week terug op het eerder voorstel om zelf op te gaan voor een lesje Survivalzwemmen, en nu toch te besluiten tot het veel effectievere ondergaan van een deskundige presentatie; wij denken dat we met een goede presentatie en discussie met deskundigen veel meer kennis kunnen opdoen dan door het ervaren van een praktijkles. We zullen ons best doen om dit een waardevolle themabijeenkomst te laten worden.