Door Daan Dankaart op 1 januari 2016

Keek op de Week – 1 januari

Een nieuw jaar, en een moment om terug te blikken, maar zeker om de toekomst even recht in de ogen te kijken.

En een moment om elk van jullie toe te wensen een

 

Goed, Gelukkig, Gezond, Vreedzaam en Sociaal 2016

De week van…
Daan Dankaart…

In de Terugblik wil ik het hebben over:

  • Het overlijden van Rob Oosterboer,
  • Aanslagen, DAESH en vluchtelingen
  • Grenscorrectie Oudenhoorn
  • “Wateringe moet blijven?”
  • Vuurwerk
  • Oorlog is geen spelletje
  • Hondenuitlaatbeleid

En bij de vooruitblik over

  • Hondje
  • NVVE

 

De terugblik

Het dunne lijntje van het hart van Rob brak

Op 13 juni had ik het genoegen om beter kennis te maken met Rob Oosterboer, door samen met hem, Agnes en Menna deel te nemen aan de NK pubquizzen (let wel: “Nissewaardse Kampioenschap”). Een gezellige avond, met elkaar brachten we het er niet slecht af, en maakten ook dankbaar gebruik van de algemene kennis die Rob had, en de extra kennis die hij had op het gebied van muziek. We wisten toen nog niet dat het de laatste keer was dat we Rob zouden zien: een maand later stortte een stukje wereld van Agnes, Jirina en Mathijs in toen Rob, misschien niet geheel onverwacht, maar wel zeer ongewenst op 31 juli overleed. En het bleef voor hen niet bij dit enorme verlies. Desondanks kon ik elke keer weer rekenen op de deelname van Agnes en Jirina bij acties en activiteiten van onze PvdA. Ik wens hen dan ook een jaar 2016 toe waarin zij dit een plaats kunnen geven en zij  de nodige rust kunnen vinden.

Aanslagen, DAESH en vluchtelingen

Het was ook een jaar van toenemende spanningen als gevolg van aanslagen in Parijs en mensenrechtenschendingen in Irak en Syrië door DAESH, met als gevolg van de aanzienlijke stroom migranten die dit geweld in hun gebied proberen te ontvluchten. ik zal mij niet begeven in de diepere achtergronden van deze problemen; veel anderen kunnen dat veel beter dan ik. Wel wil ik kort stilstaan bij de gevolgen hiervan in Nederland, en wat onze rol daarbij kan en moet zijn.

CharlieVoor wat betreft het ontstaan en de bestrijding van DAESH, ben ik zeer gelukkig met de rol van PvdA-minister van BuZa, Bert Koenders: zeer doordrongen van het belang van een politieke oplossing. Daardoor is hij uitermate terughoudend in het ingaan van een militair traject, hoe graag we DAESH ook van de aarde zouden willen wegvagen. De oorlogen in Irak en Afghanistan hebben ons wel geleerd dat het beginnen van een oorlog niet zo moeilijk is, maar dat dit uiteindelijk vaak niet tot een duurzame oplossing leidt. Hoeveel (digitale) spelletjes er ook op oorlog gebaseerd zijn (en ik kom daar verderop nog wel even op terug), OORLOG IS GEEN SPELLETJE, en we moeten heel erg ver gaan om daaraan deel te nemen. Hoe pacifistisch ik mij echter ook voel, ik ben niet van het ‘gebroken geweertje’: misschien is er geen andere uitweg dan een juiste vorm van militair ingrijpen om de misdadigers van DAESH te scheiden van de vredelievende samenleving inclusief de moslimgemeenschap, deze misdadigers in hun activiteiten uit te schakelen en rechtvaardig te straffen, en de stichting van een democratisch stelsel in die streken te bevorderen. Ik wens Bert Koenders heel veel wijsheid in het vinden van de juiste uitweg uit dit dilemma.

Voor wat betreft de vluchtelingen zie ik een stukje van de weg duidelijker voor mij liggen. Even een paar fundamenten leggen, om vervolgens op verder te borduren:

  • Uitzonderingen daargelaten, zijn alle vluchtelingen echte vluchtelingen. Veelal is doodsnood de reden om met hele gezinnen huis en haard te verlaten. Een ‘huis en haard’ dat niet de veilige zekerheden kent van ons ‘thuis’ in Nederland.
  • Vluchtelingen worden in veel gebieden al massaal ‘in de regio’ opgevangen; in dit kader praten we over vele miljoenen in relatief kleine gebieden.
  • De grote massa van de vluchtelingen zijn geen (oorlogs)misdadigers, en dit geldt zeker in volledigheid voor de kinderen. Kinderen uit Afghanistan, Irak, Somalië of Syrië zijn net zo onschuldig als ons eigen kinderen, en evenveel waard.
  • Ongeacht wat onze hooggeblondeerde roeptoeter ook beweert, Europa, noch daarbinnen Nederland, zijn vol.

Tot welk beleid zou dit volgens mij moeten leiden?

Ik spreek graag Diederik Samsom na, als hij stelt dat er in Nederland ruimte is om 200.000 vluchtelingen op te nemen; dat is er immers slechts één op elke vijfentachtig bewoners. Voor een gemeente als Hellevoetsluis komt dat dan neer op een kleine vijfhonderd, en dat kunnen wij aan. Natuurlijk zal dat goed moeten worden voorbereid en zal ervoor gezorgd moeten worden dat de kosten van deze opvang niet bij hen terecht komt die het al met weinig moeten doen. Zijn er te weinig (sociale) woningen voor onze inwoners en de legale asielzoekers? Dan zal er meer op dit gebied gebouwd moeten worden.

We zullen nog meer moeten doen om het beschikbare werk te verdelen, en ook de statushouders zullen daar hun deel van moeten krijgen; dus nog meer beleid om werk te creëren daar waar het er nu nog niet is, en niet akkoord gaan met een verdeling naar een groep van werkenden en een groep van uitgeslotenen.

Zo snel mogelijk zullen de kinderen in de gelegenheid gesteld moeten worden om regulier onderwijs te volgen. Daarvoor is het nodig om schakelklassen in te richten om die kinderen zo snel mogelijk de Nederlandse taal bij te brengen, want we kunnen er van uit gaan dat zij hier langere tijd zullen blijven; laten we er dan ook het beste van maken voor de kinderen zelf, maar zeker ook ten bate van ons eigen maatschappij.

De zorg zal beschikbaar moeten zijn voor alle vluchtelingen, gelijk aan wat ons eigen inwoners nodig hebben: in de centra voor crisis(nood)opvang, in de AZC’s en bij integratie van statushouders in onze gemeenten. Er zal dus rekening gehouden moeten worden met een bevolking die 200.000 mensen groter is, en dat deze groep op bepaalde vlakken misschien meer gebruik van de zorg moet maken (denk bijvoorbeeld aan psychisch hulp voor getraumatiseerde mensen).

Kortom: de opvang van 200.000 zal niet makkelijk zijn en zal geld kosten, maar het is  wel noodzakelijk. Dit is zeker te verdedigen vanuit het perspectief dat we alle mensen humaan moeten behandelen, en niet alleen als je het geluk hebt gehad dat je wieg in een stabiel en rijk westers land stond. Op het moment dat we dit principe omarmen, zullen we de oplossingen kunnen vinden om dat mogelijk te maken, ook op een eerlijke manier voor het autochtone deel van onze bevolking.

Grenscorrectie Oudenhoorn
Dit bord laat aan duidelijkheid niets te wensen over!!!

Dit bord laat aan duidelijkheid niets te wensen over!!!

Een ander stukje ‘terugblik’ betreft de onverkwikkelijke ontwikkelingen betreffende de grenscorrectie van Oudenhoorn. Of hoe een lokale politiek (in dit geval het bestuur van Nissewaard) een loopje met de democratie neemt, en de rechtvaardige wens van de inwoners van Oudenhoorn aan haar laars lapt. Ik ben zeker niet schuldig hieraan, maar als politicus voel ik wel plaatsvervangende schaamte als gevolg van dit politieke spel. Op alle manieren worden verwachtingen en beloften van de Nissewaardse politiek aan de Oudenhoornaren met voeten getreden. Op alle manieren laat het bestuur van de gemeente Nissewaard zien dat zij doodgewoon helemaal niet van plan zijn aan de wens van Oudenhoorn tegemoet te komen, wat zij eerder hierover ook gezegd heeft. Op alle manieren gedraagt zij zich als een klein kind dat zijn zinnen ergens op gezet heeft, en dat ook drammerig zal krijgen.

Gelukkig ben ik wel trots op onze PvdA-zusterfractie uit Nissewaard die vanaf het begin heeft laten zien wat DEMOCRATIE voor haar betekent: de rechtvaardige wens van een zeer groot deel van de bevolking horen, begrijpen en ondersteunen.
OudenhoornIk ervoer dan ook een warme douche toen dit in december onderwerp van bespreking was in de Hellevoetse commissie AZM: bij het inspreken door Leen Keijzerwaard van de Hoornse Hoofden riep hij de fracties op om hun partijgenoten in Nissewaard op het rechte pad te krijgen. Henk Joosten, fractievoorzitter PvdA kon daarop naar eer en geweten antwoorden dat dit niet nodig was, omdat ook de Nissewaardse PvdA de wensen van Oudenhoorn 100% ondersteunt. Aart-Jan Spoon van de VVD-fractie sprak uit dat hij jaloers was op zijn PvdA-collega, omdat de VVD fracties Hellevoetsluis en Nissewaard wel op twee verschillende sporen zitten. Waarvan acte.

Laten we hopen dat de provinciale politiek de onwillige Nissewaardse coalitie op het juiste spoor brengt, liefst goedschiks, maar als het moet kwaadschiks.

“Wateringe moet blijven!”

Vanaf de zomer kwam ook de voorgenomen sluiting van OBS De Wateringe weer in volle gloed ter tafel. Steeds opnieuw komt het college van Hellevoetsluis met een klein stapje, schijnbaar op weg naar een IKC-Sportlaan, gekoppeld aan sluiting van de laatste volwaardige basisschool ten westen van de Rijksstraatweg. Na een zwabberbeleid in de laatste zeven jaar (2008: 5 IKC’s – 2011: minimaal 7 IKC’s – 2013: 4 a 5 IKC’s) speelt nu uitsluitend geld nog een rol: één IKC aan de Sportlaan is goedkoper dan een (kleiner) IKC aan de Sportlaan + een basisschool ten westen van de Rijksstraatweg. Alle gefundeerde argumenten: de te grote afstand en de onveiligheid van de looproute naar de Sportlaan, worden steeds weer afgedaan met uitvluchten als “de christelijke school De Brug is in dermate slechte staat dat uitstel niet kan” of “daar gaan wij niet over, maar schoolbestuur PRIMO”.

In opdracht van het college werden verschillende onderzoeken gedaan naar het effect van sluiting van De Wateringe op de sociale cohesie in de buurt. Achtereenvolgens werden deze onderzoeken door vrijwel unanieme raadscommissies naar de prullenbak verwezen bij gebrek aan kwaliteit.

Nog even een op een rijtje waarom de PvdA, tot dusverre steeds samen met de fractie van IBH, zich inzet voor behoud van een volwaardige school ten westen van de Rijksstraatweg:

  • Er moet altijd een volwaardige basisschool zijn op een afstand die door de kinderen te belopen is, twee maal heen en twee maal terug op een dag; van de Vogelbuurt naar de Sportlaan is ruim anderhalf kilometer, dat halen kleine kinderen nooit heen en terug tussen de middag. Dus worden ouders gedwongen om de kinderen met de auto heen en terug te brengen. Dat willen wij niet, dat zou het beleid nooit mogen zijn, en ook de bewoners van de Sportbuurt zijn hier faliekant tegen.
  • Op weg naar de Sportlaan moeten alle kinderen uit de Vogelbuurt, Dorp & Hoonaart, Nieuw Helvoet en de Bloemen- en Plantenbuurt dagelijks de drukke, onoverzichtelijke en daarmee onveilige Rijksstraatweg oversteken. Dat vinden wij onaanvaardbaar.
  • De Bloemen- en Plantenbuurt ontbeert volgende ontmoetingsplekken. Behalve de Turkse vereniging is De Wateringe de enige andere ontmoetingsplek waar mensen elkaar meerdere keren per dag ontmoeten. Sluiting van deze school in deze buurt zal leiden tot een verder beperking van de mogelijkheden tot sociale cohesie, bijna tot een kaalslag op dit gebied.

Genoeg hierover, behalve dat deze ‘onzalige’ plannen van het college en het schoolbestuur door de ouders en de buurtbewoners niet geaccepteerd worden, en dat zij daarom samen met de PvdA het actiecomité “Wateringe moet blijven!” hebben opgericht. U zult er nog meer over horen.

Vuurwerk

Ik had nog een pleidooi willen doen voor een verbod van consumentenvuurwerk: gevaar voor letsels, stress voor sommige mensen, stress bij veel dieren, materiele schades, enzovoort. Ik heb echter onvoldoende tijd om alle feiten goed gefundeerd op een rijtje te zetten.

Ik laat het er dus maar bij de hoop uit te spreken dat onze burgemeester het bij het rechte eind had toen zij onlangs stelde dat een vuurwerkverbod in Hellevoetsluis niet nodig is, omdat er zich op dat gebied geen problemen voordoen. Ik wens liever een Gelukkig 2016, dan dat ik een Ongelukkig 2016 moet ervaren.

Oorlog is geen spelletje

Modern WarIk verwees hier al naar in mijn stukje over vluchtelingen: oorlog is geen spelletje. Nee, natuurlijk niet, zal (bijna) iedereen meteen beamen. Maar dan moet mij toch dit van het hart: waarom zijn er zoveel spelletjes – games heten die tegenwoordig – op de markt waarbij de essentie van het spel is om oorlog te voeren: Iron Force, Brothers in Arms, Modern War, Call of Duty, Sniper 3D Assassin: Shoot to Kill, etc. etc. etc.

Als je er over nadenkt tot hoeveel leed oorlog bij zoveel mensen leidt, dan is het toch onvoorspelbaar dat je dat als een spelletje gaat doen. Ik kan mij voorstellen dat een oorlog niet altijd te vermijden is, maar het zeker niet iets dat je moet willen. Ik begrijp dan ook de maatschappij niet waarin het zo normaal wordt gevonden om wel dit soort spelletjes te doen.

Ik geloof niet dat ik hier heel puriteins in ben, schaken is in essentie ook een oorlogspelletje, en dat geldt voor nog meer spellen; maar ik leg wel de grens bij het spelenderwijs zeer levensecht in beeld brengen hoe een oorlog gevoerd wordt en mensen worden gedood. Zou niet moeten mogen.

Hondenuitlaatbeleid

Enkele dagen geleden werd ik door een prominent lid van de Hellevoetse gemeenschap aangesproken op het hondenpoepbeleid. Nadat de persoon in kwestie herhaaldelijk bij de gemeente heeft aangedrongen om te handhaven op het vigerende beleid en er tot dusverre niets fundamenteels gebeurde, schoot het hem echt in het verkeerde keelgat dat de gemeente Hellevoetsluis nu eerst een nulmeting wil gaan doen, om daarna vast te stellen hoe ernstig het is.

Ik wil graag in herinnering brengen dat de PvdA Hellevoetsluis hierover in 2011 vragen aan de betreffende wethouder stelde, dat we jaar na jaar klachten hierover krijgen tijdens onze buurtbezoeken, en dat we bij herhaling vaststellen dat er niet of nauwelijks gehandhaafd wordt: BOA’s op de fiets zowel als politie in patrouille-auto’s op de Struytse Zeedijk stoppen nooit om eigenaren van loslopende honden aan te spreken. Ontlasten op verboden plekken is meer routine dan uitzondering. Iemand die zijn poepzakje gebruikt zou je bijna willen omhelzen.

Het is geen zaak van het gewicht van het vluchtelingenbeleid, maar ook kleine problemen maken dat een gemeente door haar inwoners minder of meer wordt gewaardeerd. En dat geldt zeker ook met het hondenpoepbeleid: klein leed, maar wel hoogfrequent leed! Ik zal daar in de komende tijd toch weer aandacht voor vragen van de gemeente. En daarmee gaat de terugblik op een natuurlijke wijze over in een vooruitblik.

De vooruitblik naar 2016

Mijn kristallen bol is niet erg helder, maar er zijn toch twee onderwerpen die ik daar wel scherp in zie: een hondje,  en NVVE-zaken.

Hondje

MennaIn november 2014 stierf onze onovertrefbare hond Casper, bijna elf jaar oud, aan longtumoren. En een half jaar moest ook onze tweede hond de reis naar de eeuwige jachtvelden afleggen. Op 9 jaar was de pijn aan zijn gewrichten en rug niet meer te onderdrukken, met matige noch met zware pijnstilling, en moesten we ook Beer laten inslapen.

Het werd een rustige tijd, een tijd van reflectie: “lekker rustig, hè”, “weinig poespas, lekker vrij om te gaan en te staan zonder iets voor de honden te moeten regelen”, “lekker veel ruimte in de auto als we met vakantie gaan”. Ja, allemaal waar, maar ook het gemis van de onvoorwaardelijk liefde die een goed hond geeft. De hondenloze vakantie ging er overheen tot ik op 23 oktober jarig was, en ik als cadeau een Bernerpup in het vooruitzicht kreeg van mijn gevoelsvolle Menna.

13 november werd Shonari geboren, ende nestnaam Shonari werd vier weken later aangevuld met de roepnaam Romulus (volgens Menna af te korten tot “Rommeltje”). Nu nog een week, en op 8 januari zullen we Romulus naar ons huis brengen. We kijken er heel erg naar uit: ik om hem op te voeden tot een gehoorzame hond die weet hoe zich te gedragen, en Menna omdat zij hem elke keer uit mag/moet/zal laten als ik weer andere besognes heb voor PvdA, fractie, NVVE, VvE of anderszins.

En wees gerust: Romulus zal opgroeien tot een hond die geen overlast veroorzaakt, die niet losloopt waar het niet mag, die niet vervuilt waar dat verboden is. Want ik houd van honden, maar ik respecteer hen die daar anders tegenaan kijken.

NVVE

U kent inmiddels een van mijn andere bezigheden, als consulent bij de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig levensEinde, de NVVE, en in de werkgroep Politiek van deze onschatbare organisatie.

Als consulent zal ik doorgaan met het bemannen van spreekuren in Rotterdam, en het vertegenwoordigen van enkele mensen die willen dat ik hun levenseindewensen zal behartigen als zij dat niet meer zelfstandig kunnen. Niets nieuws aan de horizon op dit gebied.

Waar wel het nodige op stapel staat, is de behandeling van mogelijk nieuw beleid. In 2015 werd door de regering een Commissie van wijze aangesteld onder leiding van Paul Schnabel. Begin 2016 komt deze commissie met een rapport en aanbevelingen over het omgaan met Voltooid Leven (je bent oud en moe, en het leven zat, maar medisch voldoe je niet aan het criterium van ondragelijk en uitzichtloos lijden; je mag dus geen euthanasie krijgen), en over de verkrijgbaarheid van de zogenaamde “Pil van Drion” (ook wel “Laatstewilpil”). Na de publicatie van dit rapport zal dit zeker leiden tot bespreking in de Tweede Kamer, en daar zal de werkgroep Politiek ook een rol in spelen.

Een ander onderwerp dat steeds meer om de aandacht vraagt, is euthanasie bij kinderen. De huidige situatie is als volgt: kinderen jonger dan 1 jaar oud die ernstig en uitzichtloos lijden, kunnen euthanasie krijgen conform het zogenaamde Groningen-protocol. Kinderen ouder dan 12 jaar kunnen onder stringente voorwaarden euthanasie krijgen volgens de vigerende euthanasiewet. Er zijn echter feitelijk twee problemen:

  1. Wat te doen met kinderen tussen 1 en 12 jaar die ondragelijk en uitzichtloos lijden? Volgens de wet mogen deze geen euthanasie krijgen, en
  2. Is de leeftijdsgrens van 12 jaar voor een ‘normale’ euthanasietoepassing wel terecht? Kinderen met ziektes waardoor zij ernstig lijden, zijn daardoor vaak al vroeg volwassen, en soms ook al op de leeftijd van tien jaar, of negen jaar, in staat om volledig wilsbekwaam hun euthanasiewens te uiten. Moet er dan niet een oplossing worden gezocht waarbij, zoals in België het geval is, de leeftijdslimiet wordt losgelaten, en wordt vervangen door een proces waarin deskundigen vaststellen of een kind wilsbekwaam is, om zijn euthanasiewens te kunnen uiten?

Moeilijke en zeer emotionerende onderwerpen, maar zeker nodig en waardevol om met open vizier te behandelen. Kortom: een boeiend jaar voor de boeg, om het nog beter mogelijk te maken om een mooi of minder mooi leven zo humaan mogelijk te kunnen beëindigen, waarbij de eigen wil essentieel is als dat mogelijk is.

Daan Dankaart

Daan Dankaart

Bestuurslid Campagnecoördinator Ombudsteam Vertegenwoordiger Samenwerkende afdelingen Voorne-Putten (Brielle, Hellevoetsluis, Nissewaard en Westvoorne) in Politieke Ledenraad en Verenigingsraad Klik hier om naar de Facebookpagina van Daan te gaan…

Meer over Daan Dankaart